De deur valt dicht, het gesprek is kort,
het voelt alsof mijn wereld instort.
De routine waar je snel aan kan wennen,
is nu een schim, een echo van het kennen.
De routine verdwijnt, maar de lessen blijven.
Ik neem ze mee om een nieuw hoofdstuk te schrijven.
Elke ervaring, elke stap die ik zet,
is een stukje wijsheid in mijn net.
Het was een plek waar ik jaren heb geteld.
Nu ben ik buiten, de stilte is besteld.
Een moment van rust, stilstaan in de tijd,
waar alles stopt en niets meer strijdt.
Kan ik mezelf deze stilte gunnen?
Zou dat na al die jaren rennen nog kunnen?
Oude patronen die de kop opsteken,
het is tijd om die aan te kijken en ermee te breken.
Diep van binnen voel ik: dit is een kans.
Een einde is een nieuw begin in de levensdans.
Waar een deur sluit, openen veel nieuwe mogelijkheden,
en komen er op je weg schijnbare toevalligheden.
Twijfel, welke weg zal ik inslaan?
Is dit voor mij die leuke, nieuwe baan?
Zal ik hier mijn geluk vinden?
Of is het nog geen tijd om mezelf te binden?
Luister naar je innerlijke wijsheid, verbind met je hart,
dan wacht op jou een mooie, nieuwe start.
Gedicht geschreven door Rachel Zandbergen. Voor iedereen die de vertrouwde werkplek verlaat. Ik heb dit proces zelf ook doorgemaakt en weet hoe mooi en leerzaam het kan zijn, maar ook hoe uitdagend het soms is.